ဖုန္းကတ္ကေလးကို စက္ထဲသို႔ ထိုးထည့္လိုက္သည္.. ၿပီးေတာ့ ဂဏန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ႏွိပ္ရျပန္၏.. ၿပီးမွ အိမ္က ဖုန္းနံပါတ္ေလးကို ႏွိပ္ခြင့္ရသည္.. 951+…. .. .. …. ဂဏန္းမ်ားႏွိပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ စက္က မိန္းကေလးသံျဖင့္ သတိေပးၿပီ.. `You have 26 Miniutes Left´.. ေၾသာ္ ဒုကၡပါလား.. ဖုန္းကျဖင့္ ၀င္သည္ မ၀င္သည္ မသိေသး.. ဖုန္းကတ္က မိနစ္စျဖတ္ေနၿပီ..
ဖုန္းကတ္ေလး တစ္ခုကို ၀မ္ ၁ ေသာင္းေပးရသည္.. ေဒၚလာအားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ၁၀ ေဒၚလာ.. ထိုကတ္ေလးျဖင့္ ထိုင္းကိုဆိုလွ်င္ ၁ နာရီေက်ာ္ စကားေျပာလုိ႔ရသည္.. အိႏိၵယကိုေတာ့ မိနစ္ ၉၀ ရသည္ဟုဆိုသည္.. အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မြန္ဂိုသူေလးကေတာ့ ေရာက္ကတည္းက သူ႔ handset ေလးထဲ ဖုန္းကတ္၀ယ္ထည့္ၿပီး အသံုးျပဳတာေတြ႔သည္.. ျမန္မာျပည္ကိုေခၚလွ်င္ေတာ့ ဖုန္းကတ္တစ္ကတ္ကို နာရီ၀က္ပဲ အသံုးျပဳလို႔ရသည္.. ဒါေတာင္ ရန္ကုန္ကုဒ္ရိုက္ထည့္ၿပီးသည္ႏွင့္ မိနစ္စျဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္.. ဖုန္းေခၚတာလာမကိုင္လုိ႔ ၾကာေနလွ်င္ ထပ္ျဖတ္.. ဖုန္းမ၀င္လွ်င္ မအားလွ်င္ျဖတ္.. တကယ္တမ္း အိမ္က ဖုန္းကိုင္ၿပီဆိုလွ်င္ စကားေျပာခ်ိန္က ၁၅ မိနစ္ ၂၀ မိနစ္စာသာက်န္သည္.. အေမ့အသံ အေဖ့အသံ ၾကားရရံုေလးတင္.. ဘာစကားမွ မေျပာအားပါ.. မလြယ္ဘူးေနာ္..
Korea Asia Youth Camp အစီအစဥ္က အာရွ ၁၈ ႏိုင္ငံမွ လူငယ္ ၂၀၀ ကို ၁ လတိတိ ေတြ႔ဆံုပဲြ camp လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္.. ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ လူငယ္မ်ားကို အဂၤလိပ္အက္ေဆးၿပိဳင္ခိုင္းၿပီး စကာတင္ေရြး.. ထိုထဲကမွ လူေတြ႔ထပ္ေျဖၿပီး ျမန္မာလူငယ္ ၁၀ ေယာက္ကို ကိုရီးယားသို႔ ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္လိုက္သည္.. အက္ေဆးေခါင္းစဥ္ ၅ ခုေပးထားသည့္ထဲကမွ Globalization and Youth ကိုေရးရမလား.. Cultural Exchanges in Asia ကို ေရးရမလား အေတာ္စဥ္းစားၿပီးမွ Cultural Exchange ကိုေရးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေရးခဲ့တာ.. အေရြးခံရမယ္လို႔ေတာင္ မထင္ထား.. တကယ္တမ္း သြားရမည္လည္းဆိုေရာ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္.. ကိုရီးယားသို႔ တစ္လတိတိေတာင္ သြားေနရေတာ့မည္..
Continue reading »
ကိုဟိဏ္း..မမရီတာ.. မမVista တို႔ကို ဆက္တဂ္ခ်င္ပါတယ္.. ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝရဲ႔ အမွတ္တရမ်ားတဲ့.. အင္မတန္ျပႆနာရွာတတ္ေသာ အစ္ကိုေတာ္အိမ္က တဂ္ထားတာေလး.. အမွတ္တရဆိုတာ ၾကာေတာ့လည္း ေမ့တာပါပဲလို႔ေတာ့ ခံယူထားေတာ့ကာ.. အျဖစ္အပ်က္ အမွတ္တရရယ္လို႔ ဘာေျပာရမယ္မွန္း စဥ္းစားမရဘူး.. ဒါေပမယ့္ အက်င့္ဆိုးေလးေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ေပါက္စိေပါက္စေလးေတြကိုေတာ့ လူႀကီးေတြကလည္း ျပန္ေျပာေျပာျပလို႔ သိေနတယ္ေလ.. အဲ့ဒါေလးေတြကိုပဲ ေျပာျပလိုက္ေတာ့မယ္..
နန္းညီသည္ ငယ္ငယ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ အင္မတန္ေပကပ္ကပ္ႏိုင္ေသာ ကေလးမျဖစ္၏.. ႀကီးလာေတာ့က်ေတာ့ ေခါင္းေၾကာမာတယ္.. ကိုယ္ပိုင္အယူအဆရွိတယ္လို႔ လူႀကီးေတြက ေျပာင္းသံုးၾကသည္.. ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေပကပ္ကပ္ ဂ်စ္တစ္တစ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကျခင္းေပါ့ေလ.. ထားပါေတာ့.. ထိုအက်င့္ဆိုးႀကီးေၾကာင့္ပဲ သခ်ၤာစာေမးပဲြလည္းက်ဖူး၏.. ေက်ာင္းမွာလည္း မၾကာခဏ ဒဏ္ေပးခံရတတ္၏.. အိမ္တြင္လည္း မၾကာခဏ ေဆာ္ပေလာ္တီးခံရတတ္၏.. အမ်ိဳးအေဆြမ်ားၾကားတြင္လည္း လူႀကီးမ်ား၏ ျမင္ျပင္းကပ္ျခင္းကို ခံရေလသည္.. ၃ တန္းတြင္လား ၄ တန္းတြင္လားေတာ့ မသိ. ဂ်ီၾသေမႀတီသခ်ၤာေတာ့ သင္ေနရၿပီ.. ပထမအစမ္းစာေမးပဲြေျဖေသာအခါ သခ်ၤာေတြကိုအကုန္လည္းရ.. ေသခ်ာလည္း ေက်ေက်ညက္ညက္ ေလ့က်င့္တြက္ခ်က္ထားပါလ်က္နဲ႔ အမွတ္ထြက္လာေတာ့ ၁၀၀ မွာ ၅၀ ေက်ာ္ေလးသာ ရသည္.. ဆရာမကလည္း မိဘေခၚေတြ႔သည္.. နန္းညီသည္ သင္သမွ်ဘာသာရပ္ေတြထဲတြင္ သခၤ်ာကို အေတာ္ဆံုး စိတ္လည္းအဝင္စားဆံုးျဖစ္သည္.. ဘယ္လိုျဖစ္သနည္း.. ဘာေတြျဖစ္ကုန္သနည္း.. အိမ္ကလူေတြ မ်က္လံုးမ်က္ဆန္ျပဴးကာ ဆရာမဆီသြားၾက၏.. ထိုအခါမွ သိသည္.. ဟုတ္ကဲ့.. ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ပါသည္..
Continue reading »
ခရီးေရာက္မဆိုက္ဘဲ စီပံုးမွာ ဦးငယ္က တဂ္ပါတယ္ေအာ္ထားတာ ျမင္မိတယ္.. ၂၀၁၂ မွာ တကယ္သာကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုရင္တဲ့လား..
ကမာၻပ်က္တယ္ဆိုတာ ဘယ္လုိမ်ိဳးလဲလို႔ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ခဏခဏၾကည့္ဖူးပါရဲ႕.. တကယ္ပဲ အဲ့ဒိပံုစံမ်ိဳးႀကီးလား.. ကမာၻႀကီးတစ္ခုလံုး မပ်က္စီးဘူးဆိုရင္ေတာင္ လူေတြကေတာ့ တစ္ေန႔မဟုတ္တစ္ေန႔ ပ်က္စီးသြားၾကတာပါပဲ.. ဒီေတာ့ သိပ္ေတာ့မထူးဘူးေျပာရမလား.. ဒါေပမယ့္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့လူေတြကို ျမင္ေနရမွာေတာ့ ထူးမယ္ထင္တယ္..
တကယ္သာ အဲလိုေတြ အလန္႔တၾကားျဖစ္ေနခ်ိန္ဆို..
ဘယ္သူနဲ႔မွ အတူမရွိေနခ်င္ဘူး.. ဘာမွကိုလည္း ေတြးမေၾကာက္ေတာ့ဘူး.. ဘာမွလည္း မျပင္ဆင္ဘူး.. ဝမ္းနည္းျခင္း.. ဝမ္းသာျခင္းေတြလည္း ႀကိဳးစားဖယ္ထုတ္ထားမယ္.. ပ်က္စီးသြားမယ့္ လူေတြနဲ႔ ကမာၻႀကီးကို မျမင္ခ်င္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ဘာသာပဲအခ်ိန္တစ္ခု သတ္မွတ္ၿပီး အရင္ႀကိဳေသထားလိုက္ေတာ့မယ္.. အနည္းဆံုးေတာ့ “ငါဟာငါျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ အၿမဲခံယူခ်က္ႏွင့္ ကိုက္ညီလွစြာ.. “ငါေသမယ့္အခ်ိန္ေတာ့ ငါပိုင္တယ္”ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလိုက္ဦးမယ္.. ဒါပါပဲ..
ေမာင့္ေၾကာင့္ ညစ္ညဴးေလးလံေနေသာ စိတ္မ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေသာအခါ က်မ ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္ကို တိုးေဝွ႔စီးပစ္လိုက္မိပါသည္.. ေမာင္ညာတာေတြ ေမာင္ဟန္ေဆာင္တာေတြ ေမာင္က်မအေပၚ မပြင့္လင္းတာေတြ ေမာင္က်မကို မလွိမ့္တပတ္လုပ္တာေတြ.. “ဟန္ေဆာင္တာေတြ ထားခဲ့ပါ.. ငါ့အသည္းကို မကစားနဲ႔ ငါ့ဘဝနဲ႔ေတာ့ မကစားနဲ႔ကြာ..” ဟူေသာ မ်ိဳးႀကီးသီခ်င္းက က်မဒဏ္ရာမ်ားကို ဆြေပး၏..
ကားေပၚမွာ က်မအားတိုးေဝွ႔ေနၾကေသာ လူမ်ားကို ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ ျပန္လည္တြန္းတို္က္ရင္း က်မစိတ္က ေမာင့္ကို ခဏေတာ့ေမ့သြားပါသည္.. က်မေရွ႕ကလူထသြားေသာအခါ ထိုေနရာကို က်မထိုင္ရမွာျဖစ္ပါလ်က္ႏွင့္ အေဝးႀကီးမွ အတင္းတိုးကာေနရာလုထိုင္သြားေသာ မိန္းမႀကီးကို ေဒါသျဖစ္စြာျဖင့္ “shit” ဟု ခပ္တိုးတိုးဆဲေရးလိုက္မိေသာအခါ ဆဲတာကိုလံုးဝမႀကိဳက္တတ္သည့္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ေမာင့္ကို ဆဲပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္က က်မကို ႀကီးစိုးလာ၏.. ထိုသုိ႔လုပ္ႏိုင္ဖို႔ က်မ သတိၱေတာ့ အေတာ္ေမြးရလိမ့္မည္ထင္သည္.. တခ်ိန္ထဲပင္ big bag ၏ တယ္လီပန္႔ သီခ်င္းတပိုင္းတစကို က်မ သတိရသြားပါသည္.. “ဘယ္သူမွ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ ေ-ာက္ဂ႐ုလံုးဝမစိုက္.. မင္းၾကည့္လိုက္ေဟ့.. မေက်နပ္ရင္ လစ္သြားလိုက္” … ၿပီးေတာ့ က်မ ၿပံဳးမိသြားပါသည္..
“အခ်စ္စစ္ျဖစ္ခဲ့လည္းပဲ ဘဝသစ္ထပ္စဖို႔ရာ မျဖစ္ေတာ့ဘူး တံတိုင္းေတြတစ္ေယာက္တစ္ဖက္ျခား” ဟူေသာ သီခ်င္းကို ခုတေလာ ခဏခဏဆိုညဥ္းမိေသာအခါ ဘယ္လိုတံတိုင္းေတြက က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ျခားနားေနတာလဲဟု က်မ သူငယ္ခ်င္းက သိခ်င္ပါသည္တဲ့.. သိပ္ခိုင္မာတဲ့တံတိုင္းႀကီးတစ္ခု ေမာင္ကိုယ္တိုင္ပဲ တည္ေဆာက္ထားတာပဲကြယ္.. ေမာင့္ဘာသာေမာင္ သတိထားမိသည္ျဖစ္ေစ သတိမထားမိဘဲျဖစ္ေစ အကာအရံအတားအဆီးမ်ားကိုေတာ့ ေမာင္တည္ေဆာက္ေနမိၿပီ.. “ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ေပါင္းစပ္ခြင့္မရွိမွန္း ေသခ်ာခဲ့တဲ့ေနာက္.. ငါ့ကို ခ်န္ရစ္ၿပီးသြားေတာ့ အားလံုးအမွားမ်ားေအာက္ ေနာက္မက်ေသးခင္” …
ကားေပၚမွာ ေျခေထာက္မ်ား ေတာင့္တင္းေညာင္းညာလာသည္အထိ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ က်မ လိုက္ပါလာေနပါသည္.. ေမာင့္အေၾကာင္း မေတြးမိေအာင္ ႀကိဳးစားေရွာင္ဖယ္ရင္း ပူေလာင္အိုက္စပ္လာ၏.. ေႏြေရာက္ေတာ့မွာလား.. ေမာင္၏ ေအးျမေသာ ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ေဝးကြာေနၿပီဆိုမွေတာ့ က်မအတြက္ ဘယ္အခ်ိန္မဆို ေႏြရာသီခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ.. က်မသိပါသည္.. “ဒီေႏြအပူဆံုးလိုပဲ အတူေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က ႏွင္းကိုလြမ္းတယ္.. အခ်စ္နဲ႔ ေျမာက္ျပန္ေလဟာ ခဏေလးနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္သြား မတားႏိုင္” ဆိုသည့္ အငဲသီခ်င္းက က်မစိတ္ထဲေရာက္လာျပန္၏.. ေမာင္နဲ႔တူတူရွိခဲ့တုန္းက ႏွင္းစက္ႏွင္းပြင့္မ်ားသည္ ေမာင့္အခ်စ္ႏွင့္တူတူပင္ ဖ်တ္ကနဲ က်မဘဝထဲက ထြက္သြားခဲ့ၿပီ..
က်မ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေႏြရာသီကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါသည္.. ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ေသာေၾကာင့္ က်မ စာမက်က္ရဘဲ အားလပ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ သၾကၤန္ဆိုသည့္ပဲြေတာ္ရွိေနေသာေၾကာင့္.. အင္းေပါ့ေလ.. ငယ္တုန္းမွာေတာ့ အရာရာဟာ ဒ႑ာရီဆန္စြာ လွပေနေလ့ရွိတတ္ၾကတာပါပဲ.. “ႏွင္းမ်ားက်ေနတဲ့လမ္းထဲ ကေလးေလးတစ္ေယာက္အပူပင္မဲ့ အေဝးက အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းထဲ ႀကီးျပင္းရင္းနဲ႔.. ဒ႑ာရီလိုစိတ္ကူးမ်ား ပီျပင္လာမယ္ ယံုစားတတ္တဲ့ဘဝ.. လြင္ျပင္က်ယ္ရဲ႔ တစ္ဖက္စြန္းက ဘယ္လိုေနမယ္ ငါမသိရ အေတြးမ်ား.. ကေလးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးနဲ႔ စဥ္းစားလိုက္မမွီ အေျဖမရွိ အေတြးေလးထဲ ေမွ်ာ္ၾကည့္ဆဲ.. စူးစမ္းစိတ္က.. မိုးကုတ္စက္ဝို္င္းရဲ႕ အစြန္းတစ္ဖက္မွာ ဘာေတြရွိမယ္” .. အယ္ျဖဴေရးေသာ “လိပ္ျပာ” သီခ်င္းကို က်မ ႏွစ္သက္စဲြလန္းမိတာ ဆန္းသည္ဟုေတာ့ မထင္ပါ..
ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ မနည္းတိုးေခြ႔ဆင္းလာခဲ့ရင္း က်မခံခဲ့ရသည့္ ဒုကၡကို ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရယ္မိသြားပါသည္.. က်မဟာ ခုထိ အဓိပၸါယ္မရွိသည့္အလုပ္မ်ားကို လုပ္ေနတုန္းပဲ.. ေမာင့္အေၾကာင္း မစဥ္းစားခ်င္တာနဲ႔ပဲ က်မစိတ္ကို အလုပ္ေပးခ်င္တာနဲ႔ပဲ ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္ကို ဒုကၡခံတိုးစီးခဲ့ေပမယ့္ ေမာင္ကျဖင့္ ဘတ္စ္ကားေတာင္ သိပ္စီးေလ့ရွိတာမဟုတ္ပါ.. ခုေတာ့ၾကည့္ေလ.. ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွ အိမ္သို႔ေရာက္ေအာင္ လမ္းအေဝးႀကီးကိုလည္း ေလွ်ာက္ရဦးမည္.. က်မ သိပ္႐ူးပါသည္.. ေအးေလ ဒါေၾကာင့္လည္း က်မရဲ႕ အႀကိဳက္ဆံုး သီခ်င္းက အယ္ေနာင္းရဲ႕ “အ႐ူး”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းျဖစ္ေနရတာေပါ့.. သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုး သို႔ေသာ္ အယ္ေနာင္းအသံလိုပဲ ေၾကေၾကကဲြကဲြျဖစ္ေအာင္ သီဆိုလ်က္ က်မ၏ အိမ္အျပန္လမ္းကို စတင္လိုက္ပါသည္.. “ဒီမွာရဲရင့္မႈၿပိဳလဲ.. ေနပူမွာလိုက္မွားခဲ့ အ႐ူး တစ္ေယာက္လို ေမွ်ာ္လင့္ဆဲပဲ.. တံလွ်ပ္မ်ားရဲ႕ ေနာက္လုိက္ဆဲ.. လိုခ်င္တာကို မရခဲ့.. ငါ့ရဲ႕ဘဝဟာဆံုး.. အ႐ူး .. ကံၾကမၼာရဲ႕မီးေတာက္ဝိုင္းလို႔႐ူး.. ေသာကမ်ားထဲေလွ်ာက္ခဲ့႐ူး.. အႏိုင္လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အ႐ႈံးနဲ႔႐ူး.. တံခါးမ်ားလည္း ဖြင့္ခဲ့႐ူး…”.. လမ္းမွာ ဆံုတဲ့လူမ်ားကေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ သီခ်င္းဆိုရင္း မ်က္ရည္က်ရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ က်မကို နားမလည္ႏိုင္စြာၾကည့္လ်က္ က်န္ခဲ့ၾကပါသည္.. သို႔ေသာ္ က်မဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ပါ.. က်မက အ႐ူးတစ္ေယာက္မဟုတ္လား.. ….
x x x x x x x x x x x x x
ကိုေဇာင္း တဂ္ထားတဲ့ ဆိုညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းမ်ား ဆုိတဲ့ ပို႔စ္ပါ.. အၿမဲတမ္း သီခ်င္းနားေထာင္ သီခ်င္းညဥ္းေနတတ္ေတာ့ အမ်ားႀကီးေရးေနရမွာ.. အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ ခုတေလာ အရမ္းႀကိဳက္ေနတဲ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးဆင္ၿပီးေရးျဖစ္သြားတယ္.. ဆက္ၿပီးေတာ့ အိဖူးနဲ႔ အေဒၚႀကီးေမရာကိုပဲ တဂ္ေတာ့မယ္.. ထံုးစံအတိုင္း ဒုကၡနည္းနည္းေပးလိုက္တာေပါ့ေနာ့.. ကိုေဇာင္းေရ တာဝန္ေက်ၿပီ..
ကိုရြာသားက တဂ္လို႔ ပန္းေတြအေၾကာင္း အေျပးအလႊားစဥ္းစားမိတယ္.. ငယ္ငယ္ကတည္းကပဲ ပန္းဆုိရင္ ေဒလီယာနဲ႔ ေမၿမိဳ႕ပန္းေတာင္ ခဲြျခားသိတာမဟုတ္ဘူး.. ႏွင္းဆီတို႔ ပိေတာက္ပန္းတို႔ စံပယ္ပန္းတို႔ဘာတို႔ေတာ့ သိတာေပါ့.. သစ္ပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္ေပမယ့္ ပန္းကိုက်ေတာ့ စိတ္လည္း မဝင္စားဘဲ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ဆိုတဲ့ပန္းလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ ခု အသက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးလာမွ သေဘာက်မိသြားတဲ့ ပန္းေတာ့ရွိတယ္..
အယ္ရွားဆိုတဲ့ေကာင္ေလးအေၾကာင္းကို သိၾကမယ္နဲ႔တူတယ္ေနာ္.. နန္းညီရဲ႕အႁမႊာလို႔ကို ေျပာလို႔ရတဲ့ေကာင္ေလးေလ.. သူ ရန္ကုန္ေရာက္ကာစတုန္းက တစ္ရက္မွာေျပာတယ္.. စြယ္ေတာ္ပင္ေတြအေၾကာင္းပါ.. သူ သေဘာက်တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့.. ညီညီကလည္း ေထာက္ခံလိုက္တယ္.. ဟုတ္တယ္.. စြယ္ေတာ္ပင္ဟာ သေဘာက်ဖို႔ေကာင္းတယ္.. သူ႔ရဲ႕အဓိပၸါယ္အရေရာ.. သူ႔ပံုစံအရေရာ သူက ႏွစ္သက္စရာေတြခ်ည္းပဲ.. “ဗန္းေမာ္မွာဆို စြယ္ေတာ္ပင္ေတြ တန္းစီေပါက္ေနတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းရွိတယ္.. စြယ္ေတာ္ပင္ေတြဟာ အႀကီးႀကီးမွ အႀကီးႀကီးေတြခ်ည္းပဲ.. လွလိုက္တာတအားပဲ” လို႔ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ့ အဲ့ဒိလမ္းကိုေလွ်ာက္ဖူးခ်င္စိတ္နဲ႔ လမ္းကေလးကို ပံုေဖာ္ေနလိုက္တာ သူ႔မ်က္လံုးေတြ တလက္လက္ေတာင္ ေတာက္လာတယ္..
စြယ္ေတာ္ပင္အေၾကာင္းေတြ သူနဲ႔ေျပာရင္းမွ စြယ္ေတာ္ပြင့္ကို သတိထားမိသြားတယ္.. တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက အျဖဴေရာင္ပြင့္ၿပီး တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက ခရမ္းေရာင္ေလးေတြပြင့္တတ္တယ္.. တခ်ိဳ႕အပြင့္လံုးဝမပြင့္တဲ့ စြယ္ေတာ္ပင္ေတြလည္း ရွိတာပဲ.. ဘာကြာတာလဲေတာ့မသိဘူး.. ဒါေပမယ့္လည္း ပြင့္ဖတ္ခၽြန္ခၽြန္ရွည္ရွည္ေလးေတြနဲ႔ စြယ္ေတာ္ပြင့္ေလးေတြဟာ လွတယ္လို႔ ခံစားရတာေတာ့အမွန္ပဲ.. အန႔ံလည္းမရွိပဲနဲ႔ ႐ုိး႐ိုးရွင္းရွင္းေလး.. စြယ္ေတာ္ကိုင္းက ရွည္ရွည္ေလးေကြးညြတ္ေနတဲ့ အေပၚမွာ သူက အလိုက္သင့္ေလး ပြင့္ေနတတ္တာ.. ႏွစ္လႊာေပါင္းမွ တစ္ရြက္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အသည္းပံုစြယ္ေတာ္ရြက္ေတြနဲ႔ လိုက္ဖက္ညီညီေလး..
“အပင္ကိုႀကိဳက္တာလည္း ႀကိဳက္ေပမယ့္ ငါကေတာ့ အပြင့္ေတြလည္း လွတယ္ထင္တာပဲဟ.. သူ႔အပြင့္ေလးေတြေၾကာင့္ သူ႔အပင္က ပိုလွေနတာလိုပဲ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့.. အဲ့ေကာင္က မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး ညီညီ့ကို ၾကည့္ပါေလေရာ.. “စြယ္ေတာ္ပင္က အပြင့္ဘယ္မွာ ပြင့္လို႔လဲ”တဲ့.. “အမ္”.. သူေျပာကာမွ နည္းနည္းေၾကာင္သြားတယ္.. ငါ့မ်က္စိထဲေျပးျမင္မိေနတာ စြယ္ေတာ္ပန္းေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား လို႔ေပါ့.. “စြယ္ေတာ္ပင္က အပြင့္မပြင့္ဘူးေလ မယ္ညီရ” တဲ့.. သူက ထပ္ေျပာေတာ့ ပိုၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္.. ငါပဲ အမွတ္မွားတာလားေပါ့.. အစကတည္းက ကိုယ္ကလည္း ပန္းေတြဘာေတြ သိပ္ကၽြမ္းက်င္တာမဟုတ္ေတာ့.. သူေျပာတာကပဲ မွန္တယ္ဆိုၿပီး လက္ခံထားလိုက္တာ.. အဲ့ဒိအခ်ိန္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းဝင္းထဲက စြယ္ေတာ္ပင္ေတြေရာ ျမင္ျမင္သမွ်အပင္ေတြေရာ အကုန္ ဘယ္စြယ္ေတာ္မွ ပန္းမပြင့္ေနၾကဘူးေလ..
အဲလိုနဲ႔ ေနာက္ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား တရုတ္စကားပင္ေတြ တန္းစီေနတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္.. လမ္းမွာ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြကို ေက်ာ္ခြသြားေနၾကရင္း သူက ရုတ္တရက္ “ေဟာ” ဆိုၿပီး ညီညီ့ေခါင္းကို တစ္ေနရာကိုဆဲြလွည့္လိုက္တယ္.. သူဆဲြလွည့္လိုက္တဲ့ဘက္ကို ၾကည့္ေတာ့လည္း အပင္ေတြပါပဲ.. အဲ့ဒါနဲ႔ သူ႔ျပန္ေမာ့ၾကည့္ေတာ့မွ သူက “စြယ္ေတာ္ပြင့္”တဲ့.. ေျပာလာတယ္.. အဲဒိေတာ့မွ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ.. စြယ္ေတာ္ပန္းေတြ ပြင့္ေနလိုက္တာ.. အပင္တိုင္းနီးပါးပဲ.. ခရမ္းေတြေရာ အျဖဴေတြေရာ.. လွလည္းလွလိုက္တာ.. “ေတြ႔လား ေတြ႔လား ငါမေျပာဘူးလား” ဆိုၿပီး ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ေပါ့.. သူကလည္း သေဘာတက် ၾကည့္ေနရင္း “စြယ္ေတာ္ပင္ အပြင့္ပြင့္တာ ငါတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသးဘူး” တဲ့..
အပင္တစ္ပင္က ပန္းပြင့္တာကို ၾကည့္ရင္း တစ္ခါမွ အဲဒီေလာက္မေပ်ာ္ခဲ့ဖူးဘူးေလ.. ခုဆိုရင္ တျခားအပင္ေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ စြယ္ေတာ္ပင္က ပန္းေတြပြင့္လာတာျမင္တိုင္း သိပ္ေပ်ာ္မိတယ္.. ပန္းပြင့္ျဖဴျဖဴေလးေတြက အယ္ရွားရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို သတိရေစၿပီး ခရမ္းေရာင္အပြင့္ေတြျမင္ရင္ေတာ့ သူ႔အသံကို ၾကားေယာင္လာတယ္.. ညီညီ့အစ္ကိုလည္းဟုတ္ ညီညီသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးလည္းဟုတ္တဲ့ အယ္ရွား.. သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ စြယ္ေတာ္ပင္.. သူ သေဘာက်တဲ့ စြယ္ေတာ္ပန္းေတြ.. ညီညီလည္း အဲ့ဒီကတည္းကစၿပီး စြယ္ေတာ္ပန္းကို ခ်စ္တတ္သြားတာပဲ..
ေအာ္- ၿပီးေတာ့.. တစ္ခါတုန္းက အဲ့ဒိေကာင္ သူ႔အခန္းနံရံမွာ စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြကပ္ၿပီး Decoration လုပ္ဖူးေသးတယ္.. အိမ္က အေပၚထပ္က ေရယိုလို႔ နံရံမွာ ေရစိုကြက္ႀကီးျဖစ္ေနတာေပါ့.. အဲ့ဒါကို သူက ေက်ာင္းထဲက စြယ္ေတာ္ပင္ေတြကေန အရြယ္စံုေအာင္ အရြက္ေတြ ခူးခူးလာၿပီး အဲ့ဒိေရကြက္ေနရာမွာ ဟိုနားဒီနား သူလွတယ္ထင္သလိုေတြကပ္.. ေဆးေတြနဲ႔ အကိုင္းပံုစံေတြ ျခယ္ၿပီးေတာ့ Installation ေခၚမလား.. အ႐ူးထတယ္ေခၚမလား.. လုပ္တာေပါ့.. အဲ့ဒိတုန္းက “ဘယ္လိုလဲ မယ္ညီ.. မိုက္လား.. ငါ့စြယ္ေတာ္ပင္နံရံ”လို႔ ေမးေတာ့.. ေခါင္းကို ဘယ္ဘက္ေစာင္းၾကည့္လုိက္ ညာဘက္ေစာင္းၾကည့္လိုက္.. မ်က္ေမွာင္ကုပ္ၾကည့္လိုက္.. အနားတိုးၾကည့္လိုက္.. အေဝးကၾကည့္လိုက္နဲ႔ လုပ္ၿပီး စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းကလည္း မွတ္ခ်က္မခ်ရဲေတာ့ မၾကားတၾကားေလး “Look so creepy” လို႔ ေျပာလိုက္တာ.. ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားသြားၿပီး စိတ္ဆိုးသြားဖူးေသးတယ္.. ဟီးဟီးဟီး
လက္ဆယ္ေခ်ာင္းရွိတာကို တစ္ေခ်ာင္းတစ္ေရာင္ႏႈန္းနဲ႔ ဆယ္ေရာင္ဆိုးတတ္တဲ့ က်မအတြက္ မရွိမျဖစ္ေသာ ခ်စ္ရေသာ အေရာင္မ်ားပါ..
အဲဒါနဲ႔ စကားမစပ္ တျခားလူေတြရဲ႕ ခ်စ္ရတဲ့ အေရာင္ေတြကိုလည္း သိခ်င္လာလုိ႔ေလ.. tag လိုက္ပါတယ္ေနာ္.. ဘာေတြရဲ႕ အေရာင္ေတြကို သူတို႔ခ်စ္ၾကသလဲ ၾကည့္ၾကမယ္..
ကံထူးသူမ်ားကေတာ့
၁) မေနာ္ (အေရာင္ေတြအေၾကာင္းေရးေနၾကမို႔)
၂) ေမာင္ဘ (ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ေသာ္လည္း သိခ်င္မိပါတယ္)
၃) အန္ဒီေကာင္ (အေရာင္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ားခဲြျခားခ်စ္သလဲ I wonder)
၄) ကိုရြာသား (လုပ္ပါ လုပ္ပါ.. ေျပာျပပါဦး)
၅) တီKom (အရမ္းစိတ္ဝင္စားေနတယ္)
၆) ကိုေလာရွည္ (ဓာတ္ပံုသမား အိုင္ဒီယာဆန္းဆန္းေတြ ထြက္လာမယ္ထင္ရဲ႕)
ခုတေလာ
ေတြးေနမိတာက
(၁) ေပါက္တတ္ကရ ေပါတိေပါခ်ာေတြ
(အၿမဲတည္တံ့ေနေလ့ရွိသူတစ္ေယာက္က ခုတေလာ ေပါ့ပါးေနလို႔ )
(၂) ေၾကးအိုးခ်ည္းပဲ ညတိုင္းေသာက္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ
(စပြန္ဆာေတာ့ရွိမွျဖစ္မယ္)
(၃) ႏိုင္ဂံဂ်ား ခဏအလည္သြားရရင္ေကာင္းမွာ
(အလည္သက္သက္)
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
မနာလိုတတ္လြန္းတာန႔ဲ အတၱႀကီးတာမေကာင္းဘူး မယ္ညီရဲ႕
က်န္းမာေရး
ေဒါင္ေဒါင္ျမည္လို႔ ဖလန္းဖလန္းထဆဲ
ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
ျမင့္သန္း (သူေရး၍ သူႀကိဳက္ေသာ).. “ေရႊ” ဝတၱဳတိုေတြ..
ေရာက္ေနၿဖစ္တာက
အိပ္ရာထဲ..
ေရးၿဖစ္ေနတာက
အတင္းအဖ်င္းေတြ.. (ေရးလက္စ လံုးခ်င္းေတာ့ ျပန္စေရးေနျပန္ၿပီ)
နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
အယ္ေနာင္းသီခ်င္းမ်ား (ထံုးစံအတိုင္း)
ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
“တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဖြာထြက္ေနတဲ့ စိတ္အမွ်င္နဲ႔ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာထိုင္ သဲေတြကို ဘယ္လိုႀကိဳးက်စ္ရမလဲ မစဥ္းစားနဲ႔”
(မင္းခ်မ္းမြန္၏ ခုိႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ေသာင္ျပင္)
ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
လူအ တစ္ေယာက္
စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
အေမခ်က္ေသာ ထမင္း ဟင္းမ်ား
သနားေနမိတာက
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ (မေကာင္းပါဘူးဆိုေနမွ)
လြမ္းေနမိတာက
အယ္ရွား
ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
အေၾကြးေတြ (စာေႂကြး ပံုေႂကြး စကားေႂကြး အစားအေသာက္ေႂကြး ဘာေႂကြးညာေႂကြးမ်ား)
ခါးသက္ေနမိတာက
အရည္မရအဖတ္မရ ကိစၥေတြ
တမ္းတေနမိတာက
ၾကယ္စံုေကာင္းကင္
ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
“တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး ေရႊ႕တတ္တာ ေတာ္တယ္ကြာ”
ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ (အလကားပါ ဘာမွလည္း အဆန္းတက်ယ္မရွိပဲ ေနရာတကာ တြင္က်ယ္ခ်င္ေနတဲ့ေကာင္)
ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္
ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
ခရီးသြားဖို႔
(ဦးတည္ခ်က္ ပန္းတိုင္ အခ်ိန္ ေငြ ကန္႔သတ္မႈမဲ့ေသာ)
မုန္းတီးေနမိတာက
ျပႆနာရွာလြန္းသူ
ခ်စ္ေနတာက
Adobe Illustrator Cs3
စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
connection
စြဲလန္းေနမိတာက
ၾကယ္ေတြ
လိုအပ္ေနတာက
ခြန္အားမ်ား
ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
“ဆုေတာင္းတိုင္းျပည့္ပါေစ”
ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္
ဝန္ခံခ်င္တာက
မေနာ္ တဂ္တုန္းက မူေနေပမယ့္ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ခ်ေရးျဖစ္တယ္ (ခုတေလာ)လို႔ ဆိုတာကိုး… ၾကာမွေရးရင္ ေခါင္းစဥ္မကိုက္ညီမွာစိုးလို႔ း)
ဒီလူေတြကို ဆက္ tag မယ္
မတု (http://tututha.blogspot.com/),
Littlebrook (http://revolution-littlebrook.blogspot.com/),
ဂ်ဲဂ်ယ္ (http://phoejel.mmgenius.com/),
ဗီလိန္ (http://www.villain-lay.com/),
ဟိုလိုလိုဒီလိုလုိ (http://hololodilolo.wordpress.com/),
ေတေလ (http://www.mgtaylay.co.cc)
ကိုကိုက တဂ္ထားတယ္ေျပာတယ္.. သူေျပာပံုေလသံက သိပ္မသကၤာစရာေကာင္းေနတာနဲ႔ ကမန္းကတမ္းသူ႔ ပြမ္တိုးပီးယားကို သြားဖတ္ၾကည့္ေတာ့.. ..
အမေလး.. ဗုေဒၶါျမတ္စြာ ! Jesus အလႅာ ကယ္ပါ.. ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားေတြအေၾကာင္းတဲ့.. အမေလးေနာ္.. အသည္းယားလိုက္တာ.. ဘယ့္ႏွယ့္ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရမယ့္ tag ႀကီးပဲ.. ဒါမ်ိဳး အစ္ကိုက ညီမကို tag စရာလား .. ဟမ္.. သူကေတာ့ ေရးထားလိုက္တာ အက်အန.. ရည္းစား ၄ ေယာက္ကိုတန္းစီၿပီးေတာ့.. ညီညီ့အလွည့္က်ေတာ့ ဒုကၡလွလွေရာက္တာေပါ့.. ဘာလို႔ဆို ေသခ်ာသတ္မွတ္မယ္ဆို တစ္ေယာက္မွမရွိခဲ့ဘူး.. ေသခ်ာမသတ္မွတ္ဘူးဆိုရင္က်ေတာ့ အမ်ားႀကီး.. ကဲ- ဘယ္လိုေရးရမတံုး.. အင္း စိတ္ကူးေပါက္သလိုေတြေရးလိုက္မယ္ကြာ.. အဆင္ေျပသလိုဖတ္လိုက္ၾက.. ေနာ့..
ငယ္ငယ္က (ငယ္ငယ္ကဆိုတာ သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းထိကိုဆိုလိုတာ).. လသာ၂ မွာေက်ာင္းတက္တယ္ေလ.. ေယာက္်ားေလးမရွိေသာေက်ာင္းဆိုေတာ့ မိန္းကေလး အခ်င္းခ်င္းေတြ အခ်စ္ေတာ္ထားတာ စတိုင္လ္တစ္ခု.. အဲဒိေတာ့ မယ္ညီတို႔ကလည္း ဘာမို႔တုန္း.. လသာ၂ မွာ ညီညီဆိုရင္ နာမည္ႀကီး.. (မၾကာခဏ ေကာ္ရစ္တာမွာ ဒူးေထာက္ေနရတာ ျမင္ျမင္ေနလို႔).. အဟိ.. ဆိုးတာေပတာေတတာကလည္း အလြန္ပဲ ဆုိေတာ့.. ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး.. မိန္းကေလးေတြက ေယာက္်ားလ်ာ ဆိုးဆိုးေလးေတြဆို သေဘာက်ၾကတယ္.. ဒီေတာ့ အခ်စ္ေတာ္ေတြ ပြထေနေအာင္ရခဲ့တာေပါ့.. ၅ တန္းကေနစထားတာ.. ၁၀ တန္းထိ.. ဘယ္သူေတြမွန္းေတာင္ မမွတ္မိဘူး.. တစ္ေယာက္ကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိတယ္.. ဇင္ခိုင္ခ်ိဳေသာ္လို႔ေခၚတယ္.. ညီညီ့ထက္ ၂ တန္းႀကီးတယ္.. ၆ တန္းစာေမးပဲြေျဖတဲ့အခ်ိန္မွာ လိုက္တာ.. ၇ တန္းမွာ စတဲြတယ္.. သူက အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ ၉ တန္းေပါ့.. ဆံပင္ရွည္ရွည္ အသားျဖဴျဖဴ ခႏၶာကိုယ္က သြယ္သြယ္ေလး.. ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္.. သူ႔ကို “မ” လို႔ေခၚတယ္.. သူက “ညီ”တဲ့.. (အဟိဟိ ေျပာရင္းေတာင္ ျပန္သတိရလာတယ္.. ေအာ္- ဒုတ္ခ)..
သူ႔ပါးေလးက အေတာ္ေလးကိုျဖဴေဖြးၿပီး ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းေလးနဲ႔ .. ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးေတြကိုေတာင္ျမင္ရတယ္.. မ်က္ႏွာကေမြးညင္းႏုႏုေလးေတြက ေနေရာင္ေအာက္မွာဆို တလက္လက္နဲ႔.. သူ႔ပါးေလးကို လက္ညိွဳးေလးနဲ႔ ထိၿပီးကစားရတာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္.. သူေခါင္းေလွ်ာ္လာတဲ့ရက္ေတြဆို ဆံပင္ကိုနမ္းရတာ.. အမေလး သူနဲ႔စတဲြကတည္းက တျခားဘယ္ေကာင္မေလးကိုမွ အေရးမထားေတာ့တဲ့ထိ သူ႔ကိုခ်စ္ခဲ့တာေပါ့.. ေက်ာင္းရဲ႕အလည္ေခါင္ကြင္းထဲမွာ (ကြင္းထဲမွာေရာ ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚက ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြေရာအမ်ားႀကီးရွိတဲ့ေနရာ) အဲ့ေနရာမွာ ပါးရိုက္တာလည္း ခံရဖူးတယ္.. အမွတ္တရေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ.. သူ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အထိ တဲြတုန္းပဲ.. ညီညီ ၉ တန္းေျဖအၿပီးမွာေတာ့ သူ ထိုင္ဝမ္ကိုထြက္သြားတယ္.. အဲ့ကတည္းက မေတြ႔ေတာ့တာပဲ..
၁၀ တန္းမွာေရာ ၉ တန္းပါ ေယာက္်ားေလးေဘာ္ဒါေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ေယာက္်ားေလးေတြကို ေဘာ္ဒါေတြအေနနဲ႔ကလဲြလုိ႔ သိပ္စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး.. ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္ေတြ.. ကဲေဖာ္ကဲဖက္ေတြ.. ဒီေလာက္ပဲ.. တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့ အရင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပါင္းသလိုပဲ အခုေကာင္ေလးေတြကိုလည္း ေပါင္းမိတယ္.. ခက္တာက ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အရင္လို ဆံပင္တိုတုိမဟုတ္ေတာ့ဘူး.. က်ဴရွင္တက္သလို ေဘာင္းဘီနဲ႔လည္းမဟုတ္.. ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ တအားခင္ခင္မင္မင္ေနမိတာ (ကိုယ္ကေတာ့ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္) အမ်ားအျမင္က်ေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္တယ္နဲ႔တူပါတယ္.. ကိုယ္က ခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းမိတဲ့ ေကာင္ေလးေတြက ကိုယ့္ကိုႀကိဳက္လွပါခ်ည္ရဲ႕ျဖစ္ကုန္တယ္.. ပထမႏွစ္အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ကို အဲဒိပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္.. သူတို႔က ႀကိဳက္တယ္ေျပာ.. ကိုယ္က မႀကိဳက္ဘူးျငင္း.. ျငင္းၿပီးရင္ ညီညီကေတာ့ အရင္လိုသူငယ္ခ်င္းလို သေဘာထား ေပမယ့္ သူတို႔ကေရွာင္ကုန္တယ္.. ကဲ- ၿပီးေရာ.. ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ မတဲြဘူးကြာ.. မိန္းကေလးပဲတဲြမယ္..
ဒါေပမယ့္လည္း ႀကိဳက္မယ့္သူကႀကိဳက္တာပဲ.. အဲ့တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ သေဘာက်တာနဲ႔ ျပန္ႀကိဳက္လိုက္တယ္.. သူက စတုတၳႏွစ္ပန္းခ်ီက.. ညီညီ့ထက္ ၃ တန္းႀကီးတာေပါ့.. သူက ဂစ္တာတီးတာ သိပ္ေတာ္တာပဲ.. အသံလည္းေကာင္းတယ္.. ေဘာလံုးကန္တာလည္း ေတာ္တယ္.. အသားျဖဴျဖဴေလးနဲ႔.. သူ႔ဆီမွာ အခ်စ္ဆံုးက ႏႈတ္ခမ္းေဘးနားက မွဲ႔ေလးနဲ႔ သူ႔ေျခညိႈးေလးပဲ.. ဘယ္လိုသေဘာက်မိမွန္းမသိဘူး.. သူ႔ေျခေခ်ာင္းေလးေတြက သိပ္လွတယ္.. အထူးသျဖင့္ ေျခညိွဳးေလးေပါ့.. ေျဖာင့္ေျဖာင့္ရွည္ရွည္ေလး.. ၿပီးေတာ့ ျဖဴျဖဴေလး.. ေအာလ္ကတီၱပါဖိနပ္ေလးနဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုးအကြက္စိပ္စိပ္ေလးနဲ႔ ဝတ္လာတဲ့ ေန႔ေတြဆို မယ္ညီတို႔ အရူးအမူးေပါ့.. သူနဲ႔ ၄ ႏွစ္ေလာက္ႀကိဳက္ခ့ဲတယ္.. ေနာက္ေတာ့ အိမ္က သေဘာမက်လို႔ရယ္.. တျခားမတိုက္ဆိုင္မႈေတြသိပ္မ်ားလြန္းလို႔ရယ္ ျပတ္သြားေရာ.. အယ္.. ကဗ်ာသိပ္မဆန္ဘူးျဖစ္သြားတယ္.. လမ္းခဲြခဲ့တယ္ထားပါေတာ့..
အဲ့ဒိလူနဲ႔ သေဘာေတြမတိုက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာက ဒီလို ဒီလို.. ညီညီက လူတစ္ေယာက္ထဲကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲသိပ္မခ်စ္တတ္ဘူး.. ေျပာရရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကလဲြၿပီး တျခားလူကိုေရာ ခ်စ္တတ္ရဲ႕လားမသိဘူး.. ညီညီသေဘာက်တဲ့လူေတြသိပ္မ်ားတယ္.. ဘာစိတ္မွမပါဘဲ အျဖဴထည္သက္သက္ သေဘာက်ေနတာမ်ိဳးပါ.. အဲဒါေတြကို ဒီတိုင္း စိတ္ထဲမွာလည္း မထားဘူး.. သူ႔ကိုေျပာေျပာျပေနတတ္တယ္.. သူက သည္းမခံႏိုင္ဘူး.. ညီညီအဲလိုေတြ စိတ္မ်ားတာကိုလည္း သေဘာမက်ဘူး.. ေယာက္်ားမယူခ်င္ဘူးဆိုတာကိုလည္း သူမႀကိဳက္ဘူး.. ကေလးမခ်စ္တတ္တာကိုလည္း သူလက္မခံဘူး.. အဲဒါေတြေၾကာင့္ သူနဲ႔ျပတ္သြားၿပီး ေနာက္ထပ္လည္း ရည္းစားမထားျဖစ္ေတာ့ဘူး.. တဲြတဲ့ေကာင္ေလးေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ.. သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္တာေတြေရာ.. သူတို႔ေတြကို ခ်စ္တယ္.. သူတို႔ကလည္း ခ်စ္တယ္.. ဒါေပမယ့္ ရည္းစားေတြေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေလ.. သူတို႔က ညီညီ့ကို မိန္းမလို႔ေတာင္ သိပ္ျမင္တာမဟုတ္ဘူး.. ဘာမဆို ေျပာဆိုေနၾကတာပဲ.. ရွက္တာေတြ ရြံ႕တာေတြ ရင္ခုန္တာေတြ.. ဘာညာေတြမရွိပါဘူး..
တကၠသိုလ္စတက္ကတည္းက ခုထိ ေဘးမွာရွိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္.. သူက ညီညီ့စိတ္ေတြကို အားလံုးသိတယ္.. အေျပာင္းအလဲမ်ားတာ ျမန္တာကိုလည္းလက္ခံတယ္.. အရမ္းလည္းသည္းခံတယ္.. ညီညီ့ကိုလည္း အေတာ္ေလးခ်စ္တယ္.. အင္း – ညီညီကလည္း ခ်စ္ပါတယ္ေလ.. အဲဒါ ရည္းစားလားဆိုရင္.. ဟုတ္လား.. မသိဘူး.. ရည္းစားေတြလိုလည္း မေနထိုင္ပါဘူး.. မျပဳမူပါဘူး.. သူရွိေနေပမယ့္ တျခားေကာင္ေလးေတြကိုလည္း သေဘာက်တုန္းပဲ.. အရူးအမူးေတြစဲြလန္းေနတုန္းပဲ.. အဲဒိလူေတြကိုလည္း သူအကုန္သိေန တာပဲ.. သိမွာေပါ့ အကုန္ေျပာျပေနတာကိုး.. ဆုိေတာ့ ဘာလဲ.. မသိဘူး.. ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားေတြအေၾကာင္း tag တာ.. ရည္းစားမထားျခင္းနဲ႔ မထားျခင္းအေၾကာင္းရင္းေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ.. သိေတာ့ဘူး.. ဆင္ေျပသလိုသာ မန႔္ခဲ့ၾကေပေတာ့..
(ေရးရတာ အေတာ္ေလးေခါင္းစားသြားလို႔ မေက်မနပ္နဲ႔ တျခားလူေတြကို ဆက္ဒုကၡေပးလိုက္ဦးမယ္.. လာေလေရာ့.. မေမရာနဲ႔ ကိုမင္းစံ)
ခ်စ္ေသာ ဦးေနာ္တီငယ္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ကိုကိုက tag တယ္.. ေရးခဲ့သမွ်ေတြထဲမွာ အႀကိဳက္ဆံုးပို႔စ္တဲ့.. အေတာ္ေလးေခါင္းစားသြားခဲ့ပါတယ္.. ေရးၿပီးရင္ ေရးၿပီးသမွ် အကုန္ႀကိဳက္တာပဲ.. အႀကိဳက္ဆံုးဆုိတာကို ျပန္ေရြးထုတ္ဖို႔ အေတာ္ခက္ေနခဲ့တာ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ပဲ တစ္ပုဒ္ေရြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္.. “လြမ္းေနတုန္းအိပ္မက္”ဆိုတဲ့တစ္ခုပါ.. ေခါင္းစဥ္က သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကို ျပန္ယူထားတာမို႔ သိပ္ေတာ့စိတ္တိုင္းက်မျဖစ္ဘူး.. ေခါင္းစဥ္ကို စိတ္တိုင္းမက်မိတာကလည္း ဒီတစ္ပုဒ္ပဲရွိေနတာမို႔ ထူးျခားတယ္ပဲထားလိုက္မယ္ေနာ္..
အဲဒိပို႔စ္ကိုစေရးဖို႔ အာရံုရတာက အလုပ္ကိုသြားေနတုန္း ဘတ္စ္ကားေပၚမွာပါ.. ၄၅ မိနစ္ေလာက္ကားစီးရတဲ့အခ်ိန္ေတြဆို အရမ္းကိုပ်င္းစရာေကာင္းတာေလ.. အဲလိုနဲ႔ပဲ အၾကည္ဓာတ္ေလးေတြစုစုၿပီး ေခါင္းထဲမွာစာေတြေရးတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ထားခဲ့တာ.. အဲဒိေန႔ကေတြးမိတာက.. မနက္ခင္းေတြဆို ထလာတယ္ .. အလုပ္သြားတယ္.. ျပန္လာတယ္.. အဲဒီလို ပံုမွန္လည္ေနတဲ့ေန႔စဥ္ဘဝေလးတစ္ခုကို ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိသြားတယ္.. ျဖစ္ေနတာေတြကို ပုံမွန္ႀကီးခ်ျပေနရင္လည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔မေကာင္းေတာ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုေကာက္ဆင္လိုက္တယ္..
“မနက္ခင္းတိုင္းလိုလိုပင္ ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုေထြးေထြးမ်ား ကၽြန္မအိပ္ရာေပၚသို႔က်ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ပါးကို ခပ္ဖြဖြနမ္းကာ ႏိႈးတတ္သည့္ ရွင့္အနမ္းမ်ားကို တမ္းတမက္ေမာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မအိပ္ရာမွ ႏိုးလာေလ့ရွိပါသည္..” ဆိုတာနဲ႔ စထားပါတယ္..
စာေတြကိုအေၾကာင္းအရာအစံုပါေအာင္ ရွည္ရွည္ေတြေရးတယ္.. စကားဆက္ေတြမနည္းစဥ္းစားၿပီးလွေအာင္ ခ်ိတ္ထားရတယ္.. စာထဲကမိန္းမက အလြမ္းနဲ႔ေလာင္ၿမိဳက္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အလြမ္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကိုေပၚေစတဲ့ အထူးျပဳပုဒ္ေတြထည့္ခ်င္တယ္.. ဥပမာ ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုေထြးေထြး.. မပူျပင္းဘူး.. ေႏြးေထြးတယ္ ႏုငယ္တယ္.. ပါးကိုခပ္ဖြဖြနမ္းၿပီး ႏိႈးတတ္တဲ့အက်င့္.. ျမတ္ႏိုးတာေတြ ၾကင္နာယုယတာေတြရဲ႕ သေဘာလို႔ ယူဆမိတာပဲ..
“တိုက္ေပၚမွဆင္းၿပီး ကားမွတ္တုိင္သို႔လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ ကၽြန္မလက္မ်ားကို မထိတထိ လာလာတိုက္တတ္သည့္ ရွင့္လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားမရွိေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ တစ္ခုခုလိုေနသလို အၿမဲခံစားရပါသည္.. လက္ကို ဆုပ္ကိုင္တြဲလိုက္သည္လည္းမဟုတ္.. ခ်ိတ္လိုက္တာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ပဲ လက္လဲႊရင္း မသိမသာလာလာထိတတ္သည့္ ရွင့္ကို ဟိုတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မရယ္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္..”
သူ႔ကိုၾကင္နာယုယတာေတြကို သူအရင္က တန္ဖိုးမထားခဲ့ဖူးဆိုတာကိုလည္း ေျပာခ်င္ေသးေတာ့ အဲဒီလိုေလးေတြထည့္ၾကည့္လိုက္တာပါ.. (ေပၚလြင္လားေတာ့ မသိေပါင္).. လက္ေခ်ာင္းေတြကို အဲလိုလာလာထိတတ္တဲ့အက်င့္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္ေလ..
“လေရာင္ကို မုန္းေသာ ကၽြန္မႏွင့္ တရားလြန္သာတတ္ေသာ လတို႔ၾကား ဖ်န္ေျဖစကားဆိုေပးမယ့္ ရွင္မရွိေတာ့ အရင္လို ၀ရံတာမွာလည္း ဂစ္တာမတီးခ်င္..”
အဲဒိတစ္ပုိဒ္လံုးကေတာ့ သူ႔ဘဝရဲ႕ေန႔စဥ္လုပ္ငန္းေတြမွာ.. အေသးအဖဲြေလးေတြကအစ အဲဒိေယာက္်ားက ပါဝင္ပတ္သတ္ေနတယ္.. ဘာျဖစ္ျဖစ္ မလြတ္ဘူး.. ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဲဒိေယာက္်ားရဲ႕အရိပ္ေတြရွိေနတယ္ဆိုတာေလးကို ေရးထားတာ.. ဖုန္းေျပာတဲ့စာပိုဒ္ေတြမွာလည္း သူတို႔ ၂ ေယာက္ေဝးေနၾကတယ္.. ဘာေၾကာင့္လို႔မေျပာထားေပမယ့္ ေဝးေနတယ္ေပါ့.. မဆံုႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုနဲ႔ ကြဲကြာေနေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခ်စ္တုန္းသတိရတုန္း.. အဲလိုေလးေတြေပါ့ေလ.. စိတ္ကူးထဲမိရာေလးေတြေရးထားတာပါ..
ေနာက္ဆံုးအပိတ္ကိုေတာ့.. “ေနာက္ေန႔မနက္၏ ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုေထြးေထြးမ်ား ကၽြန္မအိပ္ရာေပၚသို႔က်ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ပါးကို ခပ္ဖြဖြနမ္းကာ ႏိုးတတ္သည့္ ရွင့္အနမ္းမ်ားကို တမ္းတမက္ေမာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မအိပ္ရာမွ ႏိုးထလာပါမည္..” လို႔ သိမ္းထားလိုက္တယ္.. သူေန႔တုိင္း ဒီလိုပဲ သံသရာလည္ေနတယ္.. အလြမ္းေတြက လည္ေနတယ္.. မနက္ကစၿပီးသူ သတိရလာတယ္.. ေနာက္ညအိပ္သြားတယ္.. ေနာက္ေန႔မွာလည္း ဒီေန႔လိုပဲ သတိတရႏိုးလာမွာပဲ.. အဲလို အဲလို..
မဖတ္ရေသးသူမ်ား ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေပးပါလား.. ေရးထားတာက အခုေျပာထားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြမွ ေပၚလြင္ရဲ႕လားမသိ..
စိတ္ထဲမွာအေတာ္ေလးခံစားၿပီးေရးထားတာမို႔ အႀကိဳက္ဆံုးအျဖစ္ ျပန္ေရြးထုတ္ျပမိေပမယ့္ ခုထိေတာ့ ပိုၿပီးသင့္ေလ်ာ္တဲ့ လွပတဲ့ ေခါင္းစဥ္တစ္ခု စဥ္းစားေနတုန္းပဲ..
ဝါသနာတဲ့.. hobby ေပါ့ေနာ္.. hobby ကိုေမးတာလား hobbies ေတြေမးတာလားေတာ့ သိပ္ မရွင္းမိဘူးရွင့္.. ဒါေပမယ့္ အေျခခံအက်ဆံုးတစ္ခုကိုပဲ ေရးလိုက္ပါ့မယ္.. သိုင္းေလာကရဲ႕ ဘေလာ့ေဒ၀ီပိုင္ရွင္ ကိုသက္ပူသိုင္ ေက်နပ္ပါေလေတာ့.. ဆက္ၿပီးေက်နပ္ရန္ အလွည့္က်သူမ်ားကေတာ့ စာမ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ အိဖူး.. ေတြးမိသမွ်ေတြေရးတဲ့ မေမရာ.. ရင္ကဲြငွက္ၿပီးဆက္မေရးဘဲ အပ်င္းထူေနတဲ့ ကိုမိုးေသာက္တုိ႔ ျဖစ္ပါေၾကာင္း..
ညီညီ၏ ေမြးရာပါ ႀကီးစြာေသာ ဝါသနာကား ေပြလီျခင္းျဖစ္သည္.. ေပြလီလြန္းအားႀကီးလို႔ ငယ္မည္ မယ္ေပြလီတြင္၏.. ငယ္စဥ္ အသက္ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စကၠဴေခါင္းအံုးလုပ္အိပ္မည္ အႀကံျဖင့္ သတင္းစာမ်ား စာေရးစကၠဴအေဟာင္းမ်ားကို တစ္ရြက္စီလိပ္.. အမွ်င္အမွ်င္ေလးေတြရေအာင္ ကပ္ေက်းျဖင့္ညွပ္.. စကၠဴပံုးတစ္ခုထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားဖူး၏.. ေနာက္ စကၠဴပံုးျပည့္လုေသာ္ အေမ့ဆီမွ ေခါင္းအံုးစြပ္တစ္ခုကို ေတာင္းကာ ထိုစကၠဴမွ်င္မ်ားကို သိပ္ျပန္သည္.. ေနာက္ေတာ့ အိပ္ေလ၏.. တစ္ညသာ အိပ္ရေသးသည္ ေခါင္းအံုးေလးမွာ ျပားခ်ပ္သြားျပန္ေသာ္ ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လံုး စကၠဴထိုင္ညွပ္ျပန္ေလသည္.. အေမက တားျမစ္ပိတ္ပင္ကာ ကပ္ေက်းႏွင့္ စကၠဴမွ်င္ထည့္ေသာ ပံုးကို သိမ္းလိုက္၍သာ ထိုုကိစၥ နိဌိတံသြားျခင္းျဖစ္သည္.. မဟုတ္လွ်င္ ဘယ္ႏွစ္ညဆက္တိုက္ စကၠဴေခါင္းအံုးျပားခ်ပ္ခ်ပ္ျဖင့္ အိပ္ရဦးမည္မသိ.. ေအာ္ မာတာမိခင္- အေမွ်ာ္ျမင္ႀကီးေလစြ..
အသက္ထုိထက္ပိုႀကီးလတ္ေသာ္ ဆိုဒ္စံုပါေသာ ဝက္အူလွည့္တစ္ကတ္ကို ကိုယ္ပိုင္ထား၏.. ဘာေလးဝယ္ေပး ဝယ္ေပး ဝက္အူပါေနလွ်င္ လွည့္ဖြင့္လိုက္ရမွ ေက်နပ္သည္… စားပဲြတင္နာရီ.. သံပတ္ကား.. ခၽြန္စက္.. အရုပ္မ်ိဳးစံု.. လာထား.. ျဖဳတ္ၾကည့္သည္.. ၿပီး ျပန္တပ္သည္.. ေအာင္ျမင္သြားေသာ္ “ငါကြ”ဟု လက္မေထာင္၏.. ျပန္တပ္၍ အခ်ိဳးမက်ေတာ့လွ်င္ “ကိုႀကီးလုပ္ဦး”ဟု အစ္ကိုကို အပူကပ္၏.. ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ မရလွ်င္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တစ္လံုးထဲ စုထည့္ထားလိုက္သည္.. မပစ္လည္း မပစ္.. ေနာက္လိုတာရွိရင္ ဒီအစိတ္အပိုင္းေတြထဲက ျပန္သံုးလို႔ရတာေပါ့လို႔ အၿမဲေတြး၏.. သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ခါလိုလွ်င္ ထိုအထုပ္ကို သတိမရ.. ေနာက္တစ္ခါလည္း သတိမရ.. ဘယ္ေတာ့မွလည္း သတိမရ.. အေမက တိတ္တိတ္ယူပစ္လိုက္လည္း သိသည္မဟုတ္ေခ်.. ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအရြယ္က နာမည္သစ္တစ္ခုတိုးျပန္ၿပီး ခုထိလည္း ထုိအမည္တြင္က်ယ္ေနတံုးျဖစ္သည္.. “ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္”တဲ့..
အသက္ ၁၄ ႏွစ္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္မွာ အေဖ့ဆီက အေခြတစ္ခုကိုၾကည့္မိသည္.. ဂ်က္ဆန္ေပါ့ေလာ့ပန္းခ်ီဆဲြေနပံုကို ရိုက္ထားသည့္ documentary ကားတိုေလး.. ၾကည့္ၿပီးေသာ္ အားက်ျပန္၏.. လက္ေခ်ာင္းပန္းခ်ီဆဲြမယ္ဆိုၿပီး ေပြလီျပန္သည္.. အေတာ္ေလး အလုပ္လည္းရႈပ္ တစ္အိမ္လံုးရွိ ၾကမ္းျပင္ဖေယာင္းပုဆိုးမ်ားလည္း ညစ္ပတ္.. ေငြေၾကးကုန္က်မႈလည္း အေတာ္ေလးမ်ားသြားသည္.. အေမက စိတ္ညစ္ေသာ္လည္း ပန္းခ်ီဆဲြသည့္ကိစၥမို႔လို႔နဲ႔တူသည္.. တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္မတားျမစ္ေခ်.. သို႔ေသာ္ အဲ့ကိစၥက ၾကာရွည္မခံ.. တစ္ခါတစ္ခါဆဲြဖို႔အေရး လုပ္ရကိုင္ရ ျပင္ရဆင္ရတာၾကာေတာ့ စိတ္မရွည္လွသည္ႏွင့္ ဆက္မဆဲြေတာ့.. အရင္ကလုိပဲ ရိုးရိုးတန္းတန္းပဲ ျပန္ဆဲြေနတာ အခုထိပဲ.. အေဖတို႔ အေမတို႔ စိတ္ေအးရျပန္ၿပီ..
ကြန္ပ်ဴတာကိုလည္း ဘာမွ ေသခ်ာနားလည္သည္မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လုပ္သျဖင့္ ခဏခဏ hardware သမားေခၚရသည္.. ေတာ္ေသးတာက အစ္ကိုဝမ္းကဲြတစ္ေယာက္က အဲဒါေတြအကုန္နားလည္တဲ့ service သမားျဖစ္ေနလို႔.. အိမ္က ကြန္ပ်ဴတာမွာ ဒဏ္အခံရဆံုးက ကီးဘုတ္ျဖစ္၏.. မၾကာခဏ ျဖဳတ္သည္.. ဆပ္ျပာရည္ဇလံုထဲ ထည့္ကာစိမ္ၿပီးေဆးသည္.. တစ္ခါတစ္ေလ ေဆးေတြေလွ်ာက္မႈတ္ၾကည့္သည္.. ၿပီး ျပန္တပ္လွ်င္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု လဲြ၏.. Alt နဲ႔ Ctrl ေလာက္လဲြတာကေတာ့ အေပ်ာ့.. Scroll Lock Key ႏွင့္ Print Screen Key ဆိုလွ်င္ ယခုရိုက္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ လဲြေနသည္.. tab ခုန္မရတာ.. Caps Lock သံုးမရတာမ်ိဳးက ခဏခဏျဖစ္၏.. အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိပ္မအားေတာ့သျဖင့္ မျဖဳတ္ျဖစ္တာေတာင္ၾကာၿပီ.. အင္း ဟုတ္သား.. သတိရတုန္းေလး ဒီအပတ္ ပိတ္ရက္မွာေတာ့ ျဖဳတ္ေဆးဦးမွပါ.. (ကီးဘုတ္ကေလး မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၿပီ)..
ခုေနာက္ဆံုး ေပြလီျခင္းကေတာ့ ဘေလာ့ေပါ့.. စပ္စပ္ေဆာ့ေဆာ့ျဖင့္ ဘေလာ့ရပ္ဝန္းႀကီးထဲ ေရာက္လာၿပီး ဟိုေပြလီ ဒီေပြလီလုပ္.. ထင္ရာျမင္ရာေတြ ေရးရင္း.. ဘေလာ့ဂါရပ္ဝန္းႀကီးထဲ ငေပြးတစ္ေကာင္ေရာက္လာေနၿပီ.. ဘေလာ့ဂါမ်ား သတိသာထားေနၾကကုန္ေလာ့.. ေပြလီျခင္း ဝါသနာကေတာ့ ေဖ်ာက္မရဘဲကိုးရွင့္..
Recent Comments