ငျဖဳန္း17-11-2009 | 14:33:58 | 11 Comments

တစ္ေန႔တစ္ေန႔

ဘာမွ ျဖဳန္းစရာ မက်န္ရွိေတာ့ေသာအခါ

ကိုယ့္မွာပိုင္တဲ့

အခ်ိန္ေတြကိုသာ ….

ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္ပါဘိ

အရည္လည္းမရ အဖတ္လည္းမရေသာေၾကာင့္

အစာမေက်မွာကို မပူရ

လရိပ္07-11-2009 | 09:14:07 | 14 Comments

layike

by- အယ္ရွား

ရင္ေႏြး01-10-2009 | 09:40:10 | 27 Comments

ရင္ေႏြး
ေဆးဝါးေတြကို စဲြလန္းေနသူကို
ေဆးသမားလို႔ေခၚရင္
မင္းကို စဲြလန္းေနတဲ့ ငါ့ကို
ဘယ္လိုေခၚဆိုရမွာပါလဲ

ရင္ေႏြး
မင္းဖတ္ဖို႔ေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္
မင္းကိုရည္ညႊန္းၿပီး ဒီကဗ်ာကိုေရးပါတယ္
ဒါထက္ မင္းကို ဒီလိုနာမ္စားသံုးတာ
သေဘာက်ပါရဲ႕လား
ငါ့ ရင္ကိုေႏြးေထြးေစလြန္းသူမို႔
မင္းနဲ႔ေတာ့ လိုက္ဖက္ေနပါရဲ႕

ရင္ေႏြး
“အေနေတြနီးၾကဖို႔ ဘယ္ထိေဝးရဦးမွာလဲ
မင္းနဲ႔နီးခ်င္တယ္” လို႔
ဟန္ထူးလြင္က ဆိုဖူးပါတယ္
တကယ္ေတာ့ မင္းနဲ႔မနီးခ်င္ပါ

Continue reading »

ဝဋ္လည္သူ26-08-2009 | 10:30:06 | 15 Comments

starring

poem by ညီမင္းစံ (http://nyiminsan.com/blog/?p=389)

ေတြးမိေတြးရာ14-08-2009 | 10:55:22 | 16 Comments

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
လူေတြ ေလွ်ာက္ရင္းသြားရင္း
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ကားေတြ လမ္းမေပၚမွာ
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
စကားေတြ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြဆီက
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
စာေတြ ကဗ်ာေတြ ျငင္းခုန္ၾကရင္း
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ယဥ္ေက်းမႈေတြ ၿပိဳလို႔ကဲြလုိ႔
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

ဒီေလာက္ ပြတ္ကာသီကာႏိုင္တဲ့
ေလာကႀကီးထဲ ဘယ္လိုျဖစ္လုိ႔
မင္းနဲ႔ငါက်မွ
မေတာ္တဆေလးေတာင္ ျပန္မဆံုရတာလဲကြယ္

ကမာၻဖ်က္သူ10-06-2009 | 14:49:26 | 15 Comments

ka-bar-pyat-thu

ရန္ကုန္ေန႔လည္30-05-2009 | 11:48:09 | 18 Comments

ၿမိဳ႔လည္ျပတင္းျမင့္

ေျခာက္ေသြ႔ ေႏြေန႔လည္ခင္းမွာ

ေလတိုးသံ သဲ့သဲ့

မၾကားရ

ေဆးလိပ္ေငြ႔သာ ငါ့အေဖာ္

……………………………………………………..

ျဖည့္စြက္ >>

Continue reading »

chatting ထဲက ကဗ်ာ26-05-2009 | 10:42:15 | 9 Comments

8:53 PM ဘ း ခုထိေသခ်ာအိပ္လို႔မရေသးဘူးဗ်ာ.. ၃ ရက္ေက်ာ္ေနၿပီ ခုဆို
ဒုတ္ခပါပဲ.. မနက္က် ဝိုင္းၾကည့္တာခံရျပန္ဦးမယ္
အျမေရ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း

8:53 PM ျမ း အဆင္မေျပမႈေတြၾကားကေနပဲ အဆင္ေျပေနပါေစ..
အနားရွိရင္လည္း သီခ်င္းဆိုျပပါရဲ႕..
စိတ္ေအးၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ကဗ်ာဖတ္


ေရွ႕ေရး ေနာက္ေရး အလည္ေရး

ငါၾကည့္တာမ်ားေလ ငါရတာနည္းေလ
ငါပဲတစ္ခုခုမ်ား တစ္ေနရာရာမွာ
ေနာက္ထပ္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ကမာၻႀကီးလည္ေနမွာလဲ။
ေကာင္းကင္ႀကီး ဘာေၾကာင့္ျပာ
သစ္ရြက္ေတြ ဘာေၾကာင့္စိမ္း
သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္းေတြဟာ အေရာင္ၿပိဳင္ပဲြမွာ ဝင္မေျပးပါ။
မင္းက ဒီေန႔လား ငါက မနက္ျဖန္လား
မင္းက မင္းပဲေလ ငါက ငါ
ကဗ်ာဟာ ကမာၻ႔ေျမပံုထဲေရာက္လာ
ကံေကာင္းပါေစဆိုရင္ မင္းေရာပဲ။
လက္ေဟာင္းျပန္ေပၚတာပဲ လက္က် လက္အက်
အေရာင္ဆိုတာ အေမွာင္ထဲမွာလည္း ရွိပါတယ္
အခုပဲၾကည့္ေလ၊ ငါ့အနက္ကို သူ႔လက္နဲ႔ကြယ္ထားတာ။
မာယာေကာ့စကီးရဲ႕ မ်က္ရည္ကိုမထိနဲ႔ဆိုၿပီး အတင္းေျပးဝင္
ခ်စ္တာသည္ ဘဝတစ္ပါး
ေရာက္တဲ့ေနရာက ရရာဆဲြယူ
ဒါလည္း တစ္စက္က်န္အထိ အရသာရွိပဲ။
တစ္ခုခုလားဆိုေတာ့ တစ္ခုပဲ One
အေၾကာင္းတိုင္းပဲ
ငါ့အတြက္ မေတြးနဲ႔၊ မင္းအတြက္လည္း မေတြးနဲ႔
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို လွမ္းယူလိုက္စဥ္မွာပင္
၂၀ ရာစု ေရြ႕လ်ားသြားပါၿပီ။
Hello Hello
မင္းတစ္ခုခုကို မွီထား/ကိုင္ထား
ၾကယ္တံခြန္ေတြ ေရတံခြန္ေတြ
သူတို႔က ျမစ္ကိုလည္း ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္
အေဆြးေျမ့ဆံုးကေတာ့ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္မေပၚခင္တုန္းက စကားေတြပဲ
အခု ကြယ္လြန္သူေတြ ႏွစ္ပတ္လည္ျပန္ၿပီ။ ။


စိုင္းဝင္းျမင့္
၂၀၀၉ ဇြန္လ၊ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ


8:58 PM ျမ း သြားေတာ့မယ္
ေကာင္းေသာည
ေမာင္ဘေလး အိပ္လို႔ေပ်ာ္ပါေစ


9:05 PM ဘ း ေက်းျမ

အရိုးဆံုးေတး20-03-2009 | 11:14:10 | 4 Comments

ငါတို႔အခ်စ္ေတြကို
အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဖို႔မလို

ငါတို႔ဒုကၡေတြကို
ေျပာျပေနဖို႔မလို

ငါတို႔ကမာၻကို
ေရႊ႕ပစ္ဖို႔မလို

ငါတုိ႔ခ်ဳပ္ရိုးေတြကို
ကြယ္၀ွက္ဖို႔မလို

ငါတို႔ေတးေတြကို သီၿမဲသီစို႔
ငါတုိ႔အိပ္မက္ေတြကို မက္ၿမဲမက္စို႔

ငါတုိ႔..

ငါတို႔ဆိုတာ
မင္းနဲ႔ငါတို႔
ငါနဲ႔မင္းတို႔

ေနမ်ိဳး
(ခ်စ္ေသာ P လက္ေဆာင္ေပးထားေသာ “ၾကယ္မ်ားႏွင့္အတူ” ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

၉၉ ပုဒ္ေျမာက္ႏွင့္ ေရွ႕လမ္းစဥ္မ်ား09-03-2009 | 14:49:00 | 9 Comments

္မၾကာခင္ ပို႔စ္ ၁၀၀ ျပည့္ေတာ့မည္.. အခု ဒီပို႔စ္က ၉၉ ခုေျမာက္.. ဘာလိုလိုနဲ႔ ဘာေတြေရးမွန္းမသိ ေရးလာလိုက္တာ အဲ့သေလာက္ေတာင္ရွိေနၿပီ.. ပို႔စ္ ၁၀၀ ျပည့္မွာေတာ့ ခိုကပ္ေသာအားျဖင့္ တျခားသူေတြကို ေရးေပးပါလို႔ ေတာင္းပန္ထားသည္.. ဘေလာ့ဂါအေက်ာ္အေမာ္ ၉ ဦး၏ လက္ရာမ်ား မၾကာခင္မွာ ဖတ္ရေတာ့မည္.. ခ်စ္ေသာ P တစ္ေယာက္ကေတာ့ အမွတ္တရအျဖစ္ ဘန္နာလုပ္ေပးမယ္ေျပာထားတာ ခုထိေတာ့ မျဖစ္လာေသး.. အလုပ္ေတြ သိပ္ Jam ျဖစ္ေနသည္ဆိုသည္.. အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အန္ဒီေကာင္ဆီက ငွားထားတဲ့ သုခမိန္လိႈင္ကဗ်ာေတြနဲ႔ အေတာ္ေလးဇိမ္က်ေနသည္.. ေဘးက side bar မွာ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ဆိုတဲ့ကဗ်ာ ျမင္ၾကမည္ထင္ပါသည္.. အေတာ္ေလးႀကိဳက္မိ၏.. ေနာက္ထပ္ ႀကိဳက္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ၉၉ ပို႔စ္ေျမာက္ဖန္တီးလိုက္ၿပီ.. ၁၀၀ ျပည့္ကေတာ့ အျခားသူမ်ား လက္စြမ္းလက္စကိုသာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပေရာ့.. ၁၀၁ ပို႔စ္ေျမာက္က်ရင္ အိမ္အသစ္မွာေရးမည္.. ဒီအိမ္ေလး အဆင္ေျပ လွပေသာ္လည္း ျပဳျပင္ရတာမလြယ္.. သံေယာဇဥ္ကိုျဖတ္လို႔ အိမ္အသစ္ကိုေျပာင္းပါမည္..

ေဟာ့ဒီမွာ ကဗ်ာပါ .. သုခမိန္လိႈင္ေရးေသာ အင္ဒီ၀ါးဟိုးလ္တို႔ကမာၻ စာအုပ္မွျဖစ္ပါတယ္..

လြတ္တဲ့ငါး

ၾကယ္ေတြေၾကြမွ
ေကာင္းကင္ႀကီးက တန္ဘိုးႀကီးလာ။

ငါတို႔ မက္ခဲ့ၾကတာ
အိပ္မက္ႀကီးႀကီး
ငါတို႔ မွ်ားခဲ့ၾကတာ
သမုဒၵရာႀကီးႀကီး
ငါတုိ႔ ႀကီးခဲ့ၾကတာ
ငရဲႀကီးႀကီး။

စပ်စ္သီးခ်ဥ္မွာလား
လြတ္တဲ့ငါးက
ကမာၻႀကီး။

စာဖတ္သူ .. ဒီကဗ်ာကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ.. ၾကယ္ေတြေၾကြမွ ေကာင္းကင္ႀကီးကတန္ဖိုးႀကီးလာ ဆိုတဲ့ အစစာေၾကာင္းကတင္ အေတာ္ေလး ဆဲြေဆာင္မႈရွိမေနဘူးလား.. မရွိေတာ့မွ သိရတဲ့တန္ဖိုး.. ဗန္ဂိုးေသမွ ပန္းခ်ီကားေတြေစ်းေကာင္းလာ.. ဒိုးလံုးေသမွ သူ႔သီခ်င္းေတြ လူႀကိဳက္မ်ားလာ.. ဒီအဓိပၸါယ္ေတြနဲ႔ မဆင္ဘူးလား..

ကိုယ္မစားရတဲ့ စပ်စ္သီးကို ခ်ဥ္မွာပါကြာလို႔ ကဲ့ရဲ႕တတ္တဲ့ ေျမေခြးအဖို႔ .. လက္ထဲက ငါးထက္ လြတ္သြားတဲ့ ငါးကပိုႀကီးတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့ လူအဖို႔.. တကယ္လက္လြတ္သြားတာက တစ္ေလာကလံုး ပိုင္ဆိုင္သမွ်အကုန္လံုး ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္..

ေတြးၾကည့္ၾကရေအာင္..