ေတာင္ႀကီးေရာက္ေရာက္ခ်င္း ငရွားရဲ႕ အိပ္ခ်င္မူးတူးမ်က္ႏွာကို ျမင္လုိက္ရေတာ့ အေတာ္ေလးကို ၿပီးျပည့္စံုသြားခဲ့ၿပီ.. ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ဖက္နမ္းပစ္မယ္လုိ႔ ႀကံဳးဝါးသြားခဲ့ေပမယ့္ မနမ္းျဖစ္.. သိုင္းဖက္႐ံုပဲလုပ္ျဖစ္တယ္.. ေမာင္ႏွမလည္းဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းဟုတ္ ညီအစ္ကိုလုိ႔လည္း ေျပာလို႔ရတဲ့ ငရွား မယ္ညီနဲ႔ မိလိႈင္.. ၃ ေယာက္သား ငရွားရဲ႕ေမြးရပ္ေျမမွာ ျပန္ဆံုၾကရၿပီ.. ၃ ေယာက္လံုး ေပ်ာ္လို႔ရႊင္လုိ႔..
(မိလိႈင္နဲ႔ ငရွား)
ဆက္ၿပီးဖတ္ရန္
အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း တခါမွမေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ၄ ေယာက္ကို တစ္အိမ္လံုးရွိသမွ် အိမ္သားေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရတယ္.. ဒါက ကိုႀကီး.. ဒါက အိဖူး.. ဒါက မိလိႈင္.. ဒါက ျမတ္ႏိုး.. “ညီညီ ဘာပါလာလဲ” ဝိုင္းေမးၾကတဲ့ ကေလးေတြကို ပါလာတဲ့ ကာတြန္းကားေခြေတြ မုန္႔ေတြထုတ္ေပးရင္း ဆူဆူညံညံ.. အေရွ႕အိမ္သြားႏႈတ္ဆက္လုိက္.. အေနာက္အိမ္ သြားႏႈတ္ဆက္လိုက္.. “ညီညီ ဝလာတယ္.. ပိုလည္းလွလာတယ္” ဆိုပဲ..
ေရအရင္ခ်ဳိးၾကမလား.. အရင္တေရးအိပ္မလား.. မအိပ္ၾကေတာ့ဘူးလား.. ထမင္းစားမလား.. ဘာလုပ္ရမွန္း ေဝခဲြလို႔ကမရ.. ေရခ်ိဳးသူကခ်ိဳး.. အိပ္ရာထဲ ထိုးဝင္သူကဝင္.. ငရွားအစ္ကို ကိုသဲကေတာ့ “လာစမ္း မယ္ညီ.. ဒါေတြ လာေခါက္ခ်ည္”ဆိုၿပီး သူလုပ္ေနတဲ့ ေန႔လႊတ္အရုပ္အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ခိုင္းေတာ့တာပါပဲ.. ေန႔လည္ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆီထြက္လာခဲ့တယ္.. “ေပါက္စမီး” ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္ေလ.. ငရွားက “ေပါက္စ”မွာ မီးပံုးပ်ံအရုပ္ဆဲြတာ.. ဝင္းထြဋ္၊ အယ္ကုလား၊ သားႀကီး၊ ဇင္လင္း၊ ငဒီး၊ သအိ၊ ငေျပ၊ ကိုတာ၊ ငၿဖိဳး၊ ဆီခ်က္ စသူတို႔ စံုလင္စြာ.. မေတြ႔တာၾကာေပမယ့္ သူတို႔အၿပံဳးေတြ ခ်ိဳသာလတ္ဆတ္ဆဲ..
(မယ္ညီလည္း မီးပံုးပ်ံလုပ္ကူခဲ့ပါတယ္)
ေရာက္ၿပီးေနာက္ေန႔ပဲ ဝိုင္ၿခံကိုသြားျဖစ္ၾကတယ္.. ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက သစ္ပင္အုပ္အုပ္ၾကားမွာ ဝါးတဲေလးေတြနဲ႔.. ဝိုင္ေလးေသာက္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ ပူဆင္းၿပီးသြား.. အား – အရသာရွိလိုက္တာဗ်.. ဝိုင္ၿခံကထြက္လာၿပီးေတာ့ ျမစိမ္းေတာင္ဘက္ကို ဆက္ထြက္လာၾကတယ္.. ညေနေစာင္းေနေရာင္ေအာက္မွာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို အေပၚစီးကေန ၾကည့္ျဖစ္ၾက.. ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြေျပာလို႔.. ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ေခါင္မိုးေတြ ဘာေၾကာင့္နီရတယ္ဆိုတာလည္းပါရဲ႕..
မီးပံုးပ်ံဖြင့္ပဲြညက စၿပီး ေနာက္ညတိုင္း ညတိုင္း မနက္နဲ႔ေန႔ ေျပာင္းျပန္ခဏေရႊ႕ထားၾကတယ္.. ညဆို ၇ နာရီ ၈ နာရီမွာ ညစာစား.. အိမ္ေရွ႕မွာလူစု.. ဆိုင္ကယ္ေတြ တစီးၿပီးတစီး ဝင္လာလိုက္ ထြက္သြားလိုက္.. အားလံုးလူစံုၿပီဆိုရင္ ဘယ္သူကဘယ္မွာတက္.. ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ေနာက္လိုက္.. ဟိုေကာင္တအားမေလွာ္နဲ႔ ေစာင့္ေမာင္းဦး.. အိုင္စီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္အေပၚနားက အိမ္မွာပဲ ဆိုင္ကယ္အပ္မယ္ေနာ္.. မေတြ႔ရင္ အလံတိုင္ေထာင့္နားပဲ လာရွာ.. အိမ္တိုင္းက လူငယ္ေတြ ဆူဆူညံညံ တက္တက္ႂကြႂကြ.. ပြဲတြင္းဆိုတာ ဒါကိုေခၚတာပဲထင္ရဲ႕..
(အိမ္ေလွခါးမွာ အမွတ္တရ)
ေတာင္ႀကီးအေအးက စံခ်ိန္မမွီဘူးေျပာရမယ္.. အက်ႌလက္ရွည္ေပၚက ဂ်င္းဂ်က္ကက္ေလးထပ္လိုက္ရင္ အားလံုးၿပီးျပည့္စံုသြားၿပီ.. သာသာယာယာပဲ.. ကြင္းထဲေရာက္မွာ ကိုယ္တြင္းအေႏြးထည္ေတြ မွီဝဲရတာကေတာ့ တပိုင္းေပါ့ေလ.. ပိုက္ဆံသိပ္ရွိစရာမလို.. အရက္တံဆိပ္သစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ေၾကာ္ညာေသာအားျဖင့္ နမူနာတိုက္တာေတြ.. မာမီးေခါက္ဆဲြေျခာက္ထုပ္ကေလးေတြ အလကားေဝတာေတြ.. ေကာ္ဖီမစ္တံဆိပ္သစ္က နမူနာတိုက္တဲ့ခြက္ကေလးေတြ.. နမူနာေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ အိုေက စုိေျပၾကပါ၏..
ကိုသဲရဲ႕ေန႔လႊတ္အရုပ္ သြားလႊတ္ၾကတဲ့ေန႔မွာေတာ့ တဖဲြ႔လံုးတက္ႂကြေပ်ာ္ရႊင္စြာ.. သို႔ေသာ္ အရုပ္ကမေအာင္ျမင္လိုက္ပါ.. အေပၚသိပ္ေတာင္ မျမင့္ေသးခင္ ေခါင္ပြင့္ၿပီးေလာင္က်လာခဲ့.. ဒါလည္း ဝမ္းနည္းဖြယ္.. အဲ့ဒိကအျပန္ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စူဠာမုနိဘုရားကို ဝင္ျဖစ္တယ္.. ရန္ကုန္က လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေဒသခံသူငယ္ခ်င္းမ်ားက တခ်ိန္လံုးဟိုဒီေတြ လုိက္ပို႔ေပးေနတတ္တာ ခ်စ္စရာလည္းေကာင္းၾကပါရဲ႕.. ေနခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက္အတြင္း ဟို ၄ ေယာက္ကို ေနရာစံုစံု ပို႔္ျဖစ္ခဲ့တယ္.. တစ္ခါတေလ ကိုယ္က အိပ္ေရးမဝေသးဘူး.. သူတို႔က “သြားမယ္ သြားမယ္” အတင္းလာႏိႈးေနၾက.. သူတို႔ ေဒသ သူတို႔ အလွ သူတုိ႔ ဓေလ့ေတြကို သိေစခ်င္ ျမည္းစမ္းေစခ်င္ၾကတာ.. ဝတ္ဆင္ပံု ေနထိုင္ပံု ဘယ္လိုႀကီးေတြပဲ ျဖစ္ေနပါေစ၊ ေဒသစဲြ လူမ်ိဳးစဲြ ႐ုိးရာစဲြစိတ္ကေတာ့ အင္မတန္ႀကီးၾကတဲ့ ေတာင္ေပၚသားေတြပါ..
(စူဠာမုနိမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး)
မျပန္ခင္ ညက်မွ ငရွားနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာစကားေျပာျဖစ္တယ္.. ၂ ေယာက္စလံုးရဲ႕ ရင္က်ပ္စရာကိစၥေတြ တပံုတပင္.. တခါတရံ ငိုေႂကြးလိုက္တာကလည္း စိတ္ေပါ့ပါးေစသတဲ့.. သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ပုခံုးဟာ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမ်ား ေလွ်ာ့ခ်ရာေနရာ.. ျပန္မယ့္ေန႔ၾကေတာ့ လိုက္ပို႔မယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ အိမ္မွာေရာက္ေနၾကၿပီ.. အထုပ္ေတြ ဆဲြ.. လူေတြမွ်တင္.. ကားဂိတ္ကိုခ်ီတက္ခဲ့ပံုက တသီတတန္းႀကီး.. မိလိႈင္နဲ႔ ညီညီ ကားေပၚတက္ေတာ့ ငရွားက ေအာက္မွာ လက္ျပလို႔ က်န္ခဲ့ရင္း.. ေနာက္တစ္ခါဆို မိလိႈင္ရဲ႕ၿမိဳ႕ကို ငါတုိ႔ သြားလည္ၾကမယ္ေနာ္ ငရွား.. ရွမ္း႐ိုးမေတာင္တန္းေတြကို ျမင္ရင္ေတာင္ “ငရွားေရ”လို႔ ခပ္တိုးတိုး ေခၚငင္ႏႈတ္ဆက္တတ္တဲ့ ညီညီ.. ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းၿမိဳ႕ကေလးကေန ထြက္လာခဲ့ရျပန္ေတာ့ ငိုခ်င္လာသား.. ဒါေပမယ့္လည္း “ငရွားနဲ႔ မိလိႈင္ ငါ့မွာ ရွိေနတယ္” ဆိုတဲ့အသိက ေႏြးေထြးလံုၿခံဳေစမွန္း ေသခ်ာစြာသိခဲ့ၿပီ..
ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။
ကိုယ္လိုလူေတြ ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ…
အိမ္ေလွခါးကိုၾကိဳက္သာပဲ
သစ္သားေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ေလ
တယ္မိုက္သာပဲ
ျပန္တဲ့အခ်ိန္ကို ဖတ္ပီး
စိတ္မေကာင္းဘူးးး
ငရွားရယ္
တေယာက္တည္း
က်န္ခဲ့တယ္..
း) အေတြးေတြကေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္ေနာ္လို႔ ငါကျပန္ေျပာရမယ္ မိညီမရဲ့ …
နန္းညီ ေရ….မ္ု,သုင္ခ္ဳ;။
အရမ္းကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ပိုစ္႔ေလးပါပဲ။ ေတာင္ၾကီးမွာေနခဲ့ေပမဲ့ နန္းညီတို႔ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာမ်ိဳး မၾကံဳခဲ့ရဘူး။ မီးပံုးပ်ံ လုပ္တာေတြ ကူတာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့ေလ။ သူမ်ားလုပ္တာေတာ့ ၾကည့္ဖူးတယ္။
မ္ု,သုင္ခ္ဳ; ဆိုတာဘာလဲဟင္??
ျပန္တဲ႔သူနဲ႔ က်န္ခဲ႔တဲ႔သူ ဘယ္သူကပိုျပီးငိုခ်င္မလဲ သိခ်င္တယ္
မ္ု,သုင္ခ္ဳ; ဆိုတာ မဂၤလာပါတဲ့ အန္ဒီ..
စီေဘာက္မွာေမးျပီး ဆရာျပန္လုပ္တာ..ဟိဟိ
ေပ်ာ္စရာၾကီး ညီ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ ထပ္သြားခ်င္ေသးတယ္..
ညီေ၇းလိုက္မဘယ္ မ်က္ေရေတာင္လည္ခ်င္လာပီဗ်ာ….
စာေတာ့ အစအဆံုးဖတ္ျပီးသြားျပီ…
ေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္လို႕မရဘူး..ေဖာင့္မရွိတာျဖစ္မယ္
(ကြန္ပ်ဴတာမွာ မဟုတ္…ဦးေႏွာက္ထဲမွာ..:P)
ခရီးတခု သြားၿပီးရင္ အဲဒီလို အေသးစိတ္ မမွတ္မိဘူး။ မွတ္မိျပန္ေတာ့လည္း ျပန္ခ်မေရးတတ္ဘူး။
နန္းညီေရးထားတာေလးက ဖတ္လို႕ ေကာင္းတယ္။ ကိုယ္တုိင္ ေရာက္သြားသလိုပဲ။ ေတာင္ႀကီးကို တခါမွ မေရာက္ဖူးေသးဘူး။
မီးပံုးပ်ံလုပ္တာ ေပ်ာ္စရာၾကီး…..
းဝ)
ေပ်ာ္စရာၾကီး… ငါလဲ ေရာက္ဖူးခ်င္လုိက္တာ… ၀_0 ေလွခါးေပၚက ပုံမုိက္တယ္….
မိုက္ရမယ္ေလ အဲ့ပံုက ေမာင္ႀကီးလစ္တဲဘရြတ္ခ္ ရိုက္ေပးထားတဲ့ဟာ ..
အယ္ရွားက ဘယ္ပံုၾကည့္ၾကည့္ အိပ္ခ်င္တဲ့ရုပ္ေလးနဲ႔.. ဟိ.. ထင္တာပဲ.
ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ.. ငါလည္း အိမ္ျပန္ခ်င္သြားၿပီ..